what ?

เราทำอะไรผิดไป?

เรารุ้ว่าเราทำอะไรแต่มันผิดมากใช่ไหม พี่ที่่ทำงานใช่ไหมที่เขาทำแบบนั้น

ครั้งนี้เราอยากรู้เพราะอะไร เราเคบอกเบียแล้ว เบียพูดกับเราได้ เบียไว้ใจเราได้ แต่ที่มันเกิดขึ้นเพราะอะไร

เพราะเบียไม่ไว้ใจเราไง

เราคนนึงที่ไม่เคยมองเบียในด้านลบ ถึงเบียจะเป็นคนยังไงอ่ะ

เรื่องกิน เราก็เคยบอกเคยขอว่าถ้ากิน บอกเรา ให้ระวังตัวไว้ทุกครั้งที่กิน 

เราก็ไมรู้ความคิดเบียหรอก ไม่รู้อารมณ์ที่มันมากับตัวหนังสือ 

เบียมีอะไรเบียบอกเราดิ่ คุยกับเราดิ่ 

เราว่า มันคงยากแล้วที่เบียจะไว้ใจเรา ไม่มีทาง

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เกิดออะไรขึ้น ให้เราเป็นคนสุดท้ายก็ได้ที่จะนึกถึงอ่ะ

เราคุยกับแอมมา มันก็บอกว่ามันก็เล่น เราก็ไม่รู้ว่าวันนั้น ตนนั้นมันเป็นยังไง เราไม่ได้อยู่กับเบียด้วย

เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยไง เราเลยบอกเบียอ่ะ เบียไม่ฟัง อ่ะ เราก็ฝากไอแอม เพราะเห็นว่าบางทีเบียก็ฟังมัน เพราะเบียไม่เคยฟังเราเพราะเบียไม่เคยบอกอะไรเราเลยไง

ผ่านไปแล้ว แล้วทุกอย่างก็ผ่านไป

ทุกอย่างผ่านไปแล้ว กับการเลี้ยงส่ง ร่ำลานู่นนี่นั่น 555*

รอบแรกคือกับไอแอม นั่งกินเคเอฟซีกันสองคน คุยกันยาววววเหียดสองสาม ชม. ไม่รุ้ไปขุดอะไรจากไหนมาคุยกัน

เป็นเพื่อนคนเดียวที่รู้ทุกอย่างจริงๆ อยู่ด้วยตลอด ถึงจะไม่ได้ทักเฟสกันตลอดเวลา คุยกันบ่อย เจอกันบ่อยๆไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ ไม่เลย นานๆจะได้มาอยู่ด้วยกันที แต่ลึกๆแล้วมันไม่เคยหายไปไหนโชคดีที่มีเพื่อนแบบนี้อยู่เป็นเพื่อนชีวิต

และเมื่อวานก็เพิ้งกินเลี้ยงส่งรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รุ้กันไป 555

ก่อนไปกินเลี้ยงก็ไปวัดมากับ วรก. 

เบียชอบพูดว่าน่าเกลียด เงี้ย ใครบอก ใครพูด หื้ม?

รู้อะไรไหม บางอย่างที่เราแสดงออกว่าเราน่ะเข้มแข็ง ข้างในจริงๆมันไม่ใช่

เราไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาหรอกปล่อยมันออกมาบ้าง ไม่มีใครมาดูถูกเบียหรอกน้า

เราคนนึงนะ ที่เบียวางใจได้ เราคนนึงที่เบียสามารถะบายอะไรๆออกมาได้ เรารับฟัง เราอยู่ข้างเบียเสมอนะ ไม่เห็นจะต้องแคร์ว่าใครพูดอะไร ในเมื่อเราเป็นแบบที่เราเป็น ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งเสมอไปแค่เราไม่อ่อนแอจนเกินไปก็พอแล้ว นี่ถ้าไมติดว่ารักนะ เปลี่ยนใจไปนานแล้ว เปลี่ยนใจไปตั้งแต่แรกแล้ว : )

สุดท้ายคือวันนี้ เลี้ยงกันแบบงงๆ ขนมจีนกับเจ้พลอยกับพี่โบ ขอบคุณพี่ๆทั้งสองมาก รู้จักกันมาตั้งแต่เริ่มเข้า ม.ปลาย ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างเลยจริงๆ

เจ้พลอยของขวัญจากเจ้ วันนี้ก็ได้มาแบบงงๆ คือเดินไปหาเจ้ เจ้กำลังดูสมุดอยู่เดินไปเจอสมุดเล่มนึง มันถูกชะตาเห้ย เราก็วางเจ้ก็เลยซื้อให้ เขียนสองสามคำลงไป คงเป็นกำลังใจได้ตลอดนะเจ้ ส่วนของพี่โบได้มาแบบ งงๆเหมือนกัน คืออยู่ๆพี่แกก็วางให้บนโต๊ะและไม่พูดอะไร กลับบ้านมาแกดูก็พบว่า มันคือกระปุกตัง 555* จะหยอดในเต็มแล้วเอามาให้นะ 

เห็นมะแล้วทุกอย่างก็ผ่านไปจริงๆ พรุ่งนี้ก็เดินทางแล้ว และคงไปแล้วจะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คงจะคิดถึงคนที่กรุงเทพฯมากๆ คิดถึง แต่ทำอะไรไม่ได้ กลัวห่างหาย กลัวลืมกัน

เก็บมันไว้ แล้ววันนึงเราจะพบกันอีก : ) รักค่ะ 

บายที่รัก

ใจหาแว๊บเหมือนกัน วันนี้รู้อะไรเยอะแยะ ก็นะ… แอบคิดเข้าข้างตัวเองเยอะเลยแหละ 55* ขอโทษนะ ขอบคุณนะ
ขอบคุณ สำหรับทุกๆอย่างที่เบียยอมเรา
เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันแล้ว อีกนานไหม นานแค่ไหนก็ไม่รู้.. เราจะได้เจอกันอีกไหม?
รู้ว่าบางอย่างเป็นไปไม่ได้
เบีย เบียบอกว่าน่าเกลียด ใครหรอ ใครพูด บางอย่างที่เคยพูดๆไว้แล้วกลัวคนอื่นมาเหยียดหยาม อย่าๆปกลัวเลยแสดงออกมาบ้าง ไม่มีใครว่าหรอก.. เราคนนึงที่เข้าข้างเบียนะ. ไม่มีมครคนไหน เท่านี้หรอก อยู่ที่นี่โชคดี เรียนให้ได้ สู้ๆ เอาใจช่วย อย่าปล่อยตัวเองมาก กินเหล้าก็น้อยๆหน่อยเดี๋ยวจะติด
มันไม่มีเหตุผลจริงๆ ที่เราจะรักคนๆนึง..